زیارت دیگر آن است که جابربن عبدالله انصاری در این روز خوانده است و متن زیارت بعنوان زیارتنامه آن امام در نیمه ماه رجب نقل شده و با جمله « السلامُ عَلَیکم یا آلَ الله ... » شروع می شود.
اربعین، یعنی گذشت چهل روز از مصیبت جانگداز شهادت سرور و سالار شهیدان.. چرا فقط برای امام حسین علیه ‏السلام روز اربعین تعیین شده و برای امامان دیگر و حتی پیامبر اكرم صلی ‏اللَّه‏ علیه ‏و آله، مراسم روز اربعین نداریم؟


برای توضیح جواب این سؤال، به این مطالب توجه كنید:
* فداكاری‏های امام حسین علیه‏السلام، دین را زنده كرد و نقش او در زنده نگه داشتن دین اسلام، ویژه و حائز اهمیت است. این فداكاری‏ها را باید زنده نگه داشت؛ چون زنده نگه داشتن دین اسلام است. گرامیداشت روز عاشورا و اربعین، در حقیقت زنده نگه داشتن دین اسلام و مبارزه با دشمنان دین است.
* مصیبت حضرت امام حسین علیه‏السلام، برای هیچ امام و پیامبری پیش نیامده است. مصیبت امام حسین علیه‏السلام، از همه مصیبت‏ها بزرگ‏تر و سخت‏تر بود. اگر عامل دیگری هم در كار نبود، همین عامل كافی است كه نشان بدهد چرا برای امام حسین علیه‏السلام بیش از امامان دیگر و حتی بیش از پیامبر اسلام‏صلی‏اللَّه‏علیه‏وآله عزاداری می‏كنیم و مراسم متعددی برپا می‏كنیم.
* در ماه محرم سال ۶۱ق. امام حسین علیه‏السلام، فرزندان، خویشان و یاران آن حضرت را كشتند و اسیران كربلا را به كوفه و شام بردند و همین اسیران داغدیده، روز اربعین شهادت امام حسین علیه‏السلام و یارانش، به كربلا رسیدند و همه مصائب روز عاشورا در آن روز تجدید شد و آن روز، روز سختی برای خاندان پیامبر بود.
* دشمنان اسلام با به شهادت رساندن امام حسین علیه‏السلام، قصد نابود كردن دین اسلام را داشتند. دشمنان امام حسین علیه‏السلام تلاش كردند تا حادثه كربلا، به كلی فراموش شود و حتی كسانی را كه برای زیارت امام حسین علیه‏السلام می‏آمدند، شكنجه می‏كردند و می‏كشتند. در زمان متوكل عباسی، همه قبرهای كربلا را شخم زدند؛ مزرعه كردند و مردم را از آمدن برای زیارت قبر امام حسین علیه‏السلام، منع كردند. شیعیان هم برای مقابله با اینها، از هر مناسبتی استفاده می‏كردند كه یكی از این مناسبت‏ها، حادثه روز اربعین است.
* یكی از نشانه‏های مؤمن، زیارت امام حسین علیه‏السلام در روز اربعین است. از حضرت امام حسن عسكری علیه‏السلام روایت شده است كه علامت‏های مؤمن پنج چیز است؛ پنجاه و یك ركعت نماز فریضه و نافله در شبانه‏روز، زیارت اربعین، انگشتر به دست راست كردن، پیشانی بر خاك نهادن در سجده و بسم الله را بلند گفتن و یكی از وظایف شیعیان را اهتمام به زیارت اربعین بر شمرده‏اند.
مورخان نوشته اند که جابربن عبدالله انصاری ، همراه عطیه عوفی که هر دو از بزرگان شیعه بودند ، موفق شدند که در همان اولین اربعین پس از عاشورا به زیارت امام حسین (ع) نائل آیند .
وی که آن هنگام نابینا شده بود در فرات غسل کرد و خود را خوشبو ساخت و گامهای کوچک برداشت تا سر قبر حسین بن علی علیهما السلام آمد و با راهنمایی عطیه ، دست روی قبر نهاد و بیهوش شد ، وقتی به هوش آمد ، سه بار گفت : یا حسین ! سپس گفت : « حَبیبٌ لا یجیبُ حَبیبَهُ ... » آنگاه زیارتی خواند و روی به سایر شهداء کرد و آنان را هم زیارت کرد .
جابربن عبدالله ، پانزده سال پیش از هجرت در مدینه به دنیا آمد از طایفه خزرجیان بود . او و پدرش عبدالله بن حرام از پیشتازان اسلام بودند . پدرش در جنگ احد به شهادت رسید . جابر از مسلمانان پیش از هجرت و از اصحاب با فضیلت رسول خدا بود که در 19 غزوه ، از جمله جنگ بدر در رکاب پیامبر صلی الله علیه و آله حضور داشت و در جنگ صفین نیز در رکاب علی (ع) جنگید .
این محدث بزرگ شیعه در اواخر عمر نابینا شده بود و با همان حال ، همراه عطیه عوفی به زیارت کربلا آمد ، در فرات غسل کرد و خود را معطر ساخت و بطرف قبر سیدالشهداء رفت و بر تربت آن امام شهید ، سخنان سوزناک و شوق انگیزی بر زبان آورد : حبیبٌ لا یجیبُ حَبیبَه ؟ ... سپس رو به اطراف قبر کرد و به شهدای دیگر سلام داد و در بازگشت ، سخنانی به عطیه گفت ، از جمله : « اَحِب مُحِب آلِ مُحَمدٍ ما اَحَبهُم وَاَبْغِضْ مُبْغِضَ آلِ مُحَمدٍ مااَبْغَضَهُم وَ اِنْ کانُوا صُواما قُواما ... » دوستدار « آل محمد » را دوست بدار و دشمن آل محمد را دشمن بدار تا وقتی که با آل محمد دشمنی می کنند ، هر چند اهل روزه و نماز باشند .
وی در کوچه های مدینه دنبال امام محمد باقر (ع) می گشت . وقتی خدمت آن حضرت رسید ، سلام رسول خدا را به او رساند . آخرین فردی بود که از حاضران در « پیمان عقبه » بود و تا آن هنگام زنده مانده بود .
بدن او را به جرم دوستی اهل بیت ، در زمان حَجاج داغ نهادند ، جابر در سال 78 هجری در ایام عبدالملک مروان در سن نود و چند سالگی در حالی که نابینا بود از دنیا رفت و در بقیع به خاک سپرده شد.